یکی میگه: نکن زبون بسته گناه داره 

میگه: به تو چه؟ 

خر خودمه ، دوست دارم کانگوروش کنم

محرمانه: من وفاداری  را با این وجود دوست دارم

http://www.iusnews.ir/?pageid=141377&فیلم//%20شخصیتهای%20جعلی%20برنامه

محرمانه: اینم آخر و عاقبت رشته ی ماست

براد پیت: حادثه انجلی را برای همسر فرهادی تکرار می‌کنم/

 اصغر فرهادی: "جدایی آنجلی از براد" را خواهم ساخت

آقای کارگردان ....

5- تمثیلی زیبا در نحوه برخورد با زشتی‌ها 
شما داری چای می‌خوری عطسه می‌كنی، تا می‌روی عطسه كنی این تكان می‌خورد استكان و نعلبكی یك قطره از این چای به عینكت می‌چكد. یك قطره‌اش به لباست می‌چكد. یك قطره‌اش به فرش می‌چكد. خود شما سه برخورد می‌كنی. اگر عینك بود فوری پاكش می كنی. اگر لباس بود می‌گویی: می‌رویم خانه می‌شوییم. اگر قالی بود، می‌گویی: شب عید می‌شوییم. یك قطره چای را به سه جا می‌چكد و شما سه تا برخورد می‌كنی. فوری، بعداً، بعداً بعداً بعداً. قرآن هم می‌گوید: من مجرمین را سه طور كیفر می‌كنم. اگر آدم خوبی باشد فوری حالش را می‌گیرم. مثلاً اگر مؤمن خلاف كرده، صبح خلاف كرد، عصری پایش را می‌خورد. شنبه خلاف كرد، یكشنبه. اینها آدم‌های خوبی هستند. آدم‌های خوب كه مثل عینك بلوری هستند و شفاف هستند خدا زود گوششان را می‌گیرد كه حواسشان جمع باشد. آیه‌ای كه می‌گوید: زود گوششان را می‌گیرم، آیه‌‌اش این است می‌گوید: «وَ ما أَصابَكُمْ مِنْ مُصیبَةٍ» (شوری/30) این مصیبت‌هایی كه به شما می‌رسد، «فَبِما كَسَبَتْ أَیْدیكُم‏» خلاف كردی گرفتار یك مصیبتی شدی. 

بعضی از آدم‌ها بد هستند، قرآن می‌گوید: فوری كارشان نداریم. «جَعَلْنا» قرار می‌دهیم، «لِمَهْلِكِهِمْ» برای هلاكت اینها، «مَوْعِداً» (كهف/59) یك موعدی، بگذار خلاف كند جاوید شاه بگویند، بعداً هم مرگ بر شاه می‌گویند. 

بعضی مصیبت‌ها را قرآن می‌گوید: اصلاً كاری نداریم. می‌گذاریم برای قیامت. «أَنَّما نُمْلی‏ لَهُمْ» (آل‌عمران/178) یعنی مهلتشان می‌دهیم، تا روز قیامت. یك قطره چای به یك جا می‌چكد خود شما سه نوع عمل می‌كنی. خدا هم همینطور است. پس بعضی‌ها كه مجرم هستند خلافكار هستند، در رفاه هستند، ممكن است «مَوْعِداً»، گذاشتیم جاوید شاه را بگویند تا مرگ بر شاه 57 شود. یا در «جَعَلْنا لِمَهْلِكِهِمْ مَوْعِداً». یا«أَنَّما نُمْلی‏ لَهُمْ». یعنی اصلاً در دنیا كار‌شان نداریم. صدام را دیدی تا لحظه‌ی آخر هم كه می‌خواستند اعدامش كنند همینطور شاخش هم نشكست. گریه كند، بترسد، نه، خیلی قشنگ رفت اعدام شد. «أَنَّما نُمْلی‏ لَهُمْ» خدا عادل است. 

سؤال: آقایانی كه دیر پای تلویزیون آمدند سؤال این است. چرا بعضی از خلافكارها خوش هستند؟ جواب: یكی روی رفاه ظاهری قضاوت نكن. یك بچه كه درس می‌خواند، نگو: ببین این بچه‌های بازیگوش چه بازی می‌كنند؟! بابا، صبر كن در امتحان‌ها معلوم می‌شود برنده چه كسی است. امام سجاد وقتی اسیر بود، به یزید گفت: صبر كن وقت اذان شود ببینیم مؤذن نام جد تو را روی منار می‌گوید یا جد مرا؟ رفاه ظاهری غیر از رفاه واقعی است. 

بعضی‌ها برای جهیزیه‌ی دخترشان از همه‌ی بانك‌ها پول می‌گیرند. بعضی‌ها برای عروسی‌شان، می‌گوید: آخر من آبرو دارم. خیلی وقت‌ها زندگی ساده است عزت هم هست. خیلی وقت‌ها هم از همه بانك‌ها قرض می‌كنند عزت هم نیست. رفاه ظاهری غیر از رفاه واقعی است. دوم اینكه نام دین رفاه آور نیست. بعضی‌ها كه دین دارند در رفاه نیستند دین دارد ولی كار نمی‌كند، حال كار ندارد، صرف مسلمانی، اینكه من مسلمان هستم دلیل نیست كه حالا تو مسلمان هستی باید در رفاه باشی. مسلمان هستی باید درس هم بخوانی، باید كار هم بكنی، باید مشورت هم بكنی، باید هجرت هم بكنی. 

محرمانه: حسرت می خورم از این که نمونه ی این داستان ها را چه بسا، مترقی ترش را ما خودمان داریم اما کسی قلم خود را برای نگارشش به حرکت در نیاورده است. 

فقط برای ما داستان نیست حقیقت است. شهادت برای ما افتخار است. عکس شهید احمدی روشن را با پسرش که می بینم دلم تاب نمی آورد.

حتما وبلاگ http://brt4.blogfa.com/ را ببینید

مادر: پسرم پول کلاس کنکورت رو پس گرفتم دیگه نمیخواد بری کلاس! پسر: اه چرا مادر من که درسم خیلی خوبه خودت که میدونی من میخوام دانشمند بشم. مادر: نه عزیزمنمیخواد تو حتی اگر معتاد هم بشی بیشتر برای من زنده میمونی تا دانشمند بشی ....... 

-------------------------------------------- 

خدایا شکرت که ما جهان سومی ها انقدر عقب مونده و کم سواد هستیم که پیشرفته ترین کشور های دنیا حتی از درس خوندن ما هم میترسن.....

چه زیبا میگوید سید شهیدان اهل قلم:
« گمنامی تنها برای شهرت پرستان درد آور است، وگرنه همه اجرها در گمنامی است».
....
در انتظار متبرک شدن خاک تربیت معلم به پیکر مطهر شهدای گمنام

زنش می پرسه پولشو از کجا آوردی

میگه تلویزیون فروختم

شهید احمدی روشن

اینجا یک شب بخوابی، تو را از یاد می برند

خودمو گفتم به کسی برنخورد.

 دلم برای شهدا تنگ شده است. 

برای آنهایی که به جای حذف افراد ، مشکلات برادران دینشان را حل می کردند. ما خیلی وقت ها به کوچکترین بهانه ای انگی را به افراد می زنیم بدون آن که بدانیم حقیقت دارد یا نه. بدون بررسی. شایدم بعضی مواقع بررسی می کنیم اما همه ی جوانب را خوب نمی بینیم

خیلی وقت است می خواهم صحبت هایی را مطرح نمایم اما نمی شود. راستیتش را بخواهید چندبار هم نوشتم اما پاک کردم و خودم را شماتت کردم و بر حذر داشتم از کسانی که دیدگاهشان آزارم می داد.

اسلامی که من می شناختم کتابش با بسم الله الرحمان الرحیم آغاز شده است و نه با بسم قاسم الجبارین. پیامبرش رحمت للعالمین بود و همسایه مورد احترام و مسلمانان برادران دینی هم بودند و در برابر یکدیگر حقی داشتند.

بنده را مواخذه نفرمایید. حق با شماست من هم اینطور نیستم اما مرا به خاطر بیان آنجه در ذهن دارم خواهشا ملامت نفرمایید. 

خودتان قضاوت بفرمایید در مقابل غیبت هایی که در طول روز می کنیم چند بار دست یاری به سمت برادران دینیمان دراز کرده ایم؟ آیا صف اولی های نمازمان از مشکلات هم خبر دارند؟ روحانی های معظم به جای بیان مسائل فقهی نادری که شاید در طول عمرمان با آن برخورد ننماییم آیا باری را به دوش خود می اندازند و مانند مولایمان علی، شبانه به در خانه ها می روند تا از یتیمان و فقرا در حد خود ایادتی نمایند؟ چند در صد از علما را می توان یافت که شبیه پیامبران بشود سر بر زانوانشان گذاشت؟

در نهایت 

اسلام به ذات خود ندارد عیبی-هر عیب که هست در مسلمانی ماست

و باز ننوشتم آن چرا باید می نوشتم

گفت:دوستت دارم... هر چی گشتم مثه تو پیدا نشد... گفتم: خوب گشتی؟؟؟ گفت: آره گفتم: اگه دوستم داشتی نمی گشتی!